Στου μυαλού το μονοπάτι

Μακρύ ταξίδι η ζωή μου
γεμάτο μουσικές στ' αφτί μου
γεμάτο αγάπη, φώτα και σκοτάδια
ή μήπως ήταν πάντα άδεια?

Μέσα σε λίγα χρόνια χώρεσα πολλά
αγάπες, πίκρες, χωρισμούς, φιλιά.
Άνθρωποι - αναμνήσεις περνούν συχνά
αφήνουν το σημάδι τους και χάνονται ξανά

Κι ας λένε πως περνάει γρήγορα ο καιρός
για μένα ήταν πάντα αλλιώς.
Για μένα δεν κυλάει ο χρόνος
τον έχει σταματήσει ο πόνος

Αναρωτιέμαι που πηγαίνω
κι απ' τις ζωές όσων διαβαίνω
ν' αφήνω άραγε κι εγώ σημάδι
ή μήπως χάνομαι στης λήθης το σκοτάδι?

Και ξαφνικά μια μελωδία μακρινή
φέρνει στο νού μου μια θολή μορφή
πως να ΄σαι άραγε μετά 'πο χρόνια τόσα
πόσα θυμάμαι, Θεέ μου, πόσα...

Κι όταν της γης μου ο χρόνος τελειώσει
ποιός θα 'ναι 'κει για να με σώσει?
Θα 'ναι κανείς να μου ανάβει το λυχνάρι
ή της πορείας μου θα σβήσει το αχνάρι?