Μάσκες

Βγάλε τη μάσκα που φοράς
να 'ξερες πόσο σε λυπάμαι
Έμαθες πάντα προσωπείο να φοράς
Μα πόσο σε λυπάμαι!

Ένα μονάχα θέλω να ρωτήσω:
αυτό 'ναι που ονειρεύτηκες για σένα?
Άσε με μόνη ν' απαντήσω
Όχι. Πάντοτε ζούσες μοναχός κι απελπισμένα.

Και στη χαρά που κάποτε ίσως ζούσες
πάντα εκεί να ξαναπάς επιθυμείς
μα δε μπορείς, γιατί εσύ ποτέ δε ζούσες
και βλέπεις τώρα δε μπορείς να θυμηθείς.

Έχεις πετάξει πλέον τα παλιά φαντάσματα
και τα 'χεις κρύψει πίσω πάντα από τις μάσκες.
Πέταξε τώρα τα παραπετάσματα
και κοίτα μας, όλους μας, στις φάτσες!

Το ξέρεις τώρα ότι χρόνια πέθαινες
κι ότι γεννήθηκες σαν τώρα.
Το ξέρεις πως εσύ μονάχα έφταιγες
κι ας μετανιώνεις τώρα...